Siyonist rejimin Batı Şeria'ya yönelik politikası artık açık bir ilhak ilanına ihtiyaç duymuyor. Sahada kurulan fiili düzen, herhangi bir yasal karar olmaksızın bölgenin tüm denetimini ele geçirmeyi amaçlayan yeni bir aşamaya işaret ediyor. Bu yaklaşım, doğrudan ilhak yerine "güvenlik" kavramı üzerinden ilerleyen daha düşük maliyetli ancak daha kalıcı bir yöntem olarak öne çıkıyor.

Bu strateji, "çatışmayı yönetmek" yerine doğrudan sona erdirmeyi hedefleyen bir hat izliyor. Ancak söz konusu "sona erdirme", Filistinlilerin haklarını tanıyan bir çözüm değil; aksine, Filistin devletinin siyasal, coğrafi ve toplumsal temellerini dağıtmayı esas alan bir tasfiye süreci olarak ilerliyor.

2022 sonunda kurulan aşırı sağcı hükümetle birlikte Batı Şeria'daki dönüşüm hız kazandı. Siyonist rejim, Gazze'ye yönelik saldırılar ve bölgesel krizler nedeniyle dünyanın dikkatinin dağılmasını fırsata çevirerek geri dönüşü zor fiili durumlar oluşturuyor.

Uzmanlara göre bu süreç, ideolojik bir söylemden ziyade çok aşamalı bir "nihai çözüm" planına dayanıyor. Bu plan, önce Filistinlilerin bağımsız bir devlet kurmasına imkân tanıyacak tüm siyasi ve coğrafi unsurları ortadan kaldırmayı, ilhakı ise yalnızca sembolik bir ayrıntıya dönüştürmeyi amaçlıyor.

Bu çerçevede "güvenlik kontrolü", geçici bir önlem olmaktan çıkıp tam kapsamlı bir egemenlik aracına dönüşmüş durumda. Siyonist rejim; sınırlar, doğal kaynaklar, hareket özgürlüğü ve yaşam alanları üzerinde tam denetim kurarken, bir işgalci devletin üstlenmesi gereken hukuki ve uluslararası sorumluluklardan bilinçli biçimde kaçınıyor.

Sahadaki en dikkat çekici unsurlardan biri ise silahlı Yahudi çetelerin rolü. İşgalcilerin koruması altında hareket eden bu yapılar, Filistinlilere yönelik saldırılarda ön cephede yer alırken, resmî kurumlara da "inkâr edilebilirlik" alanı sağlıyor. Ordu ile Yahudi çeteler arasındaki bu iç içe geçmiş yapı, fiili yönetimin ayrılmaz bir parçası haline gelmiş durumda.

Batı Şeria'daki günlük yaşam, bu politikanın doğrudan sonucu olarak giderek dayanılmaz hale getiriliyor. Şiddetli Yahudi çete saldırıları, ekonomik kuşatma ve kapsamlı hareket kısıtlamaları Filistinlilerin varlığını sürekli bir baskı altında tutuyor. Amaç, Filistinlileri doğrudan sürmek değil; yaşamı katlanılmaz kılarak yavaş bir zorunlu göçe zemin hazırlamak.

Tüm bu tabloya rağmen Filistinlilerin özellikle kırsal bölgelerde toprağa tutunma iradesi dikkat çekiyor. Aile bağları ve toplumsal dayanışma, işgalin yayılmasına karşı son savunma hattı olarak öne çıkıyor. Ancak bu direniş, sahadaki güç dengesizliğini tek başına değiştirmeye yetmiyor.

Gerçekte siyonist rejim Batı Şeria'yı halihazırda kendi egemenlik alanı gibi yönetiyor. Bu nedenle "ilhak" tartışması, sahadaki uygulamalar dikkate alındığında büyük ölçüde biçimsel bir tartışmaya dönüşmüş durumda. Uygulanan kontrol mekanizması, ilan edilmiş bir ilhaktan özde farklı değil.

ABD yönetiminin tutumu ise bu süreci kolaylaştıran unsurlardan biri olarak öne çıkıyor. Washington, açık bir ilhak adımına karşı mesafeli dururken, adım adım ilerleyen fiili ilhaka göz yumuyor. Bu durum, siyonist rejime ciddi bir manevra alanı sağlıyor.

Filistinli siyaset bilimcilere göre, yalnızca ABD'den gelecek tepkilere bel bağlamak gerçekçi değil. Asıl ihtiyaç, Filistin cephesinde ortak bir hedef etrafında yeniden toparlanmak, bölünmüşlüğü aşmak ve ulusal temsil mekanizmalarını güçlendirmek.

Aksi halde mevcut tablo, Filistinlilerin siyasetten arındırıldığı, yaşamlarının ise "güvenlik" adı altında yönetildiği kalıcı bir işgal düzenine doğru ilerlemeye devam edecek. (İLKHA)