Mehmet Salih SEYHAN
Tarih: 26.08.2020 10:11
ÇOCUK UNUTMAZ…
Hani hep bildik bir teselli vardır ya “çocuktur unutur” diye…
Yetişkinler bilirler ki çocuk ne kadar zarara uğratılsa da ertesi gün yine gelecek ve coşku dolu hali ile kendisini inciten yetişkinin etrafında dönüp duracaktır.
Çocuğun bu hali yetişkini yanıltır, çocuğun dünü unuttuğu zannedilir…
Hâlbuki çocuğun aklı unutsa da hisleri unutmaz…
Zira çocukluk dönemi, “akıl” ile öğrenme dönemi değil, “his” ile kişilik kazanma dönemidir.
Örneğin, karanlıktan korkmak “akıl” ile ilgili değildir, ruhun incinmişliğidir…
Ya da tırnak yemek akılla izah edilemez, ruhsal zayıflığın dışa vurumudur.
Veya öfkesine yenik düşen bir çocuğun akli nasihat ile durdurmanız zordur; zira o, içsel sıkıntılarını şiddet ile dışa vurmaktadır.
Ve bütün bu hisler çocukluk yıllarında oluşur.
Çocuk küçük düşürülürse kendini küçümser, suçlanırsa kendini suçlar, ona değersiz davranılırsa kendini değersizlik hissi ile geliştirir.
Çocuk zihninin savunması yoktur, çocuk ne yaşarsa o olur…
Değer verilen çocuk değerli olur…
Ve çocuğa değer vermek ona bir lütuf değil, insan olarak onun en doğal hakkıdır…
Gelecek, “çocuk deyip geçmeyen” ebeveyn ve eğiticilerle inşa edilecektir.
Çocuk Deyip Geçmeyin kitabından bir alıntıdır.
Orjinal Köşe Yazısına Git
— KÖŞE YAZISI SONU —